Ile myśli składa się na spokój? I jak jedna tylko dodatkowa myśl, skojarzenie, ułamek sekundy może sprawić, że spokój zamieni się w niepokój…

Jak jedna tylko rzecz może sprawić, że zamiast porządku robi się bałagan…

I chociażbym tę rzecz przekładała, schowała, to ona wraca znów i znów i znów…

Tylko ciii, cicho… Nie mówmy o tym głośno, żeby nie zakłócić ciszy…!

Udawajmy, że ciągle jest…

!

A jest tak cicho.

Już nie mam siły.

Boli.

Tak bardzo boli, a ja nie chcę już płakać…

„Jeśli się boisz, to znaczy, że wciąż masz coś do stracenia.”

No to chyba i ja cały czas mam coś do stracenia, bo ciągle się boję. Cały czas czegoś się „wystraszam” i nic nie mogę z tym zrobić. Tak wiele mam do stracenia?

Kiedy dzisiaj leżałam sama w pokoju na łóżku i płakałam z bólu… Nie chciałbyś widzieć wtedy moich oczu. Nawet ja nie umiem wtedy w nie patrzeć…

Pierwszy raz pomyślałam i sama przed sobą przyznałam, że potrzebuję pomocy, że zupełnie sama nie dam sobie rady. Ale z drugiej strony nie umiem o nią poprosić. Nadal się tego nie nauczyłam i część mnie nie chce tego robić. Nie chcę, żeby ktoś musiał się mną zajmować, bo… bo za dobrze wiem, jak to jest.

Boję się.

Boję się, że nie zdążę ze wszystkim i zostanie mi tylko patrzenie. A tak chciałabym mieć poczucie, że zrobiłam wszystko to, co chciałam i niczego nie żałuję.

A chciałabym tak niewiele. Tak naprawdę bardzo niewiele. Tylko to, co Ty masz od tak, po prostu, w każdej chwili…

I mam marzenie. Jest takie, jak części moich marzycieli – Lechowe. Mam Lechowe marzenie. Ale wiem, że nikt go nie spełni, że ono się nie spełni, więc pozostanie pewnie tylko marzeniem. Tyle tylko, że bardzo bliskim, prawie w zasięgu ręki, kiedy chodzę po klubie…

A są te wszystkie turnieje charytatywne. I zabawne jest to, że gdyby taki miał być dla mnie, to nawet bym nie chciała, żeby ktoś zbierał dla mnie pieniądze. Wystarczyłoby mi, żeby ktoś pozwolił mi zagrać. To byłoby najbardziej charytatywne. Bo czasem cenne są też inne rzeczy. Dużo ważniejsze od pieniędzy.

Chciałabym tak niewiele… Dopóki jeszcze mogę.

Dopóki mogę…

Nie chcę tylko siedzieć na ławce i patrzeć, bo jeśli któregoś dnia obudzę się i tak po prostu nie będę mogła. Nie poradzę sobie.

Nie wybaczę sobie.

I Tobie też.

Pytasz co u mnie? To znaczy tylko jedno, że nic nie wiesz. Ale nie szkodzi. Ja też nie wiem. Tak się czuję. Moje życie nagle nabrało niesamowitego pędu, tak niesamowitego, że chyba nawet ja sama w pewnym momencie biegłam za nim, a nie z nim, czy w nim.

Powinnam chyba pewne rzeczy podsumować, ale jakoś nie potrafię się zebrać do tego wszystkiego. Studia, prawo jazdy, moje życie… Jakoś trzeba to ogarnąć, przynajmniej spróbować. Poukładać…

I

(Ona stoi sama pośrodku pokoju i wpatruje się w okno smutnymi oczami. Po chwili schodzi po schodach, wchodzi do łazienki i uderza głową w ścianę. Płacze…)

Wiesz jak to jest, kiedy codziennie budzisz się z inną myślą? Kiedy codziennie otwierasz oczy i czujesz coś innego? Kiedy jednego dnia wstajesz z poczuciem, że Twoja decyzja była dobrą decyzją, a kolejnego boisz się otworzyć do końca oczy, bo tak bardzo się boisz, co zobaczysz, kiedy je tak naprawdę otworzysz? A jeszcze kolejnego dnia walczysz ze sobą i miotasz się między „tak” a „nie”? Kiedy w końcu decydujesz się wstać i jedyne czego chcesz, to zasnąć i spać. Spać tak długo, aż się nie poukłada, aż to wszystko przestanie takie być.  Ale tak się nie dzieje. Wiesz jak to jest kłaść się spać z marzeniami, a budzić się z rzeczywistością?

Mnie świat uświadamia jak bardzo jestem dla niego gówno (o ironio!) warta… Kiedy otwieram drzwi i nagle czuję, jak mało mam siły. Jak bardzo jej nie mam i tak po prostu zaczynam płakać. Ale po chwili, wiem, że nie mam szans na to, żeby spać dalej i muszę się podnieść i to wszystko sprzątnąć. I tak po prostu to robię, a potem idę dalej. Bo muszę. Bo czuję, że muszę wyjść i iść, uciekać…

Miałam taki okres, że chciałam spać. Tylko na to czekałam, na to, kiedy zasnę… Tylko czasami po zamknięciu oczu widziałam obrazy, których nie chciałam widzieć. I chciałam krzyczeć. Nadal chcę…

Mam takie dni, kiedy wyglądam przez okno w kuchni i myślę, że ona zaraz wyjdzie z budy. Kiedy jem chleb z szynką i odkrawam skórki, zostawiam „bure” mięso, łapię się na tym, że chcę to zanieść Morce. Czasem mam przed oczami jej oczy. Jej brązowe, mętne oczka i nie wiem, czy ona wiedziała, to wszystko, co powinna… Nie wiem, gdzie jest teraz i nie wiem, nie rozumiem dlaczego nie może jej być ze mną?! Czasami nie potrafię patrzeć na ludzi idących z psami i jedyne, co umiem zrobić, to się rozpłakać.

A moja ograniczona do gówna sytuacja nie pozwala mi mieć psa. I chociaż wiem, że nic Jej nie zastąpi, to ja po prostu tak nie umiem… Nie umiem. I próbuję się obudzić, szczypię się tak mocno, że aż boli i nic. Nadal jej nie ma… Nadal nie wychodzi z budy, a ja szeptem mówię: „cześć Malutka” i wiem, że muszę pójść dalej… Do tej pory nie wiem, jak udało mi się to przejść, ale wiem, że mam w sobie pewne limity i nie wiem, czy po Śnieżynce i Morce mam jeszcze choć trochę siły…

Kiedy budzę się w nocy podchodzę do akwarium i patrzę czy Pyśka oddycha. Ma 3 lata i wiem, co to oznacza i są takie dni, kiedy czuję, że boję się tak bardzo, że to aż boli. I wiem, że nikogo nie będzie w tym przypadku obchodziło, że powiem „proszę…”, że będę błagała.

W tym momencie powinnam zaznaczyć przerwę w pisaniu, bo wiedziałam, że jak tylko zacznę to wszystko podsumowywać, to się rozbeczę. I tak siedzę i płaczę i nie umiem z tym nic zrobić.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

II

(Ona. Siedzi skulona w fotelu bujanym z nogami pod brodą. Udaje, że jej nie ma…)

Chciałam wierzyć, że ludzie się zmieniają. Tak bardzo chciałam wierzyć, że tak jest. Myślałam nawet przez moment, że tak jest rzeczywiście, że można, ale okazało się, że wiara nie wystarcza. Wiara w ludzi, w człowieka nie wystarcza. To zbyt mało.

Jeśli kiedyś zobaczysz mnie na ulicy… Nie, nie zwrócisz na mnie uwagi, nie zauważysz mnie. Zlewam się z tłumem. Ginę w nim i rozpływam się. Niczym się nie wyróżniam. Po prostu jestem. Jedną z wielu, niewidoczną, niewidzialną. Staram się taka być. Przystosowuję się do tego, co mnie otacza. Jak patyczak. Przybieram kształt, pozę, dopasowuję kolorem. Udaję. Udaję, że mnie nie ma.

Kiedy będziesz szedł obok, nie zauważysz mnie. Jeśli jednak jakimś cudem uda Ci się mnie dostrzec nie musisz się zatrzymywać. Nie pomagaj mi. Nawet gdyby bardzo bolało. Nawet gdyby działo się to, co dzieje się teraz. Nawet gdybym sama nie dawała rady. Nawet gdybym nie mogła się ruszyć. Nie pomagaj mi. Bo to, co zauważysz, jeśli w ogóle będziesz umiał to dostrzec, to będzie mój świat. Mój świat, w którym jestem tylko ja. Bez tłumu i masek. Bez pozy i udawania. Jestem ja, tak zupełnie prawdziwa ja. Prawdziwa aż do bólu i tkwiąca w bólu zresztą.

Zbudowałam ten świat całkiem niepewnie, delikatnie, powoli. Jak dmucha się bańkę mydlaną. Uciekam tam zupełnie malutka, rozczochrana, bez makijażu, bez pewności siebie i wiary. Uciekam tam ze łzami w oczach, kuląc się tak bardzo, jak się da. Uciekam tam, kiedy boli tak bardzo, że boję się, co będzie jutro. W moim świecie jestem zupełnie bezbronna. Chowam się przed światem, przed sobą i ludźmi. Jeśli więc nie jesteś gotowy na to, żeby się mną zająć, po co próbujesz? Po co próbujesz mnie dostrzec, po co się zatrzymujesz? Jeśli wcale nie chcesz tego wszystkiego, po co oszukujesz i siebie i mnie? Bo musiałbyś być gotowy… A czy Ty w ogóle wiesz, jaka jestem? Wiesz kim jestem?

Musiałbyś mnie znać.

Znasz?

III

(Ona. Po prostu ona. Wystarczy, że jest.)

Jeśli patrzysz mi w oczy i nie wiesz, co myślę, to znaczy, że nie znasz mnie w ogóle.

Jeśli muszę mówić Ci o wszystkim wprost, to znaczy, że nie wiesz o mnie nic.

Jeśli muszę oficjalnie prosić Cię o pomoc albo nawet błagać, to znaczy, że nie wiesz kim jestem.

Jeśli to ja mam Ci mówić, co robić, to znaczy, że ja tak naprawdę się nie liczę.

Jeśli zwracam Ci uwagę, a ty nic z tym nie robisz, to znaczy, że Ci na mnie nie zależy.

Jeśli wiesz, o czy marzę i bez najmniejszego problemu możesz to spełnić, a tego nie robisz, to znaczy, że nie jestem ważna.

Jeśli wiesz, że na czymś mi bardzo zależy, a Twoja jedyna odpowiedź brzmi: „ja nie lubię” albo „ja nie chcę”, to znaczy, że tak naprawdę nie jestem dla Ciebie nic warta.

Jeśli jestem dla Ciebie taka ważna, a ty tak po prostu pozwalasz mi odejść bez walki, to znaczy, że to wszystko nie było prawdziwe…

Jeśli… Jeśli… Jeśli…?

Jak w ankiecie z gazety. Aż chce się zapytać na ile z tych pytań odpowiedź był twierdząca…

Jeśli na większość…?

IV

(Siedzi po turecku na łóżku i bezwiednie wgapia się w telewizor.)

Skończyłam studia ze średnią z 3 roku 4,75. Napisałam pracę na 4,5, obroniłam się na 5. Na dyplomie mam 4,5.

Dostałam się na magisterkę na dziennikarstwo.

Szukam pracy w szkole.

Zdałam prawo jazdy. Tak, zdałam.

I tylko nie mam jeszcze swojego samochodu. Ale może to i lepiej, bo pewnie gdybym go miała…

…już dawno by mnie tu nie było.

V

(Nadal ona i tylko ona. Siedzi na łóżku i wpatruje się w deszcz. Słucha burzy. Od czasu do czasu mruży oczy widząc błyskawice.)

I co dalej? Miałam podsumować, poukładać… Powinnam wiedzieć co dalej…

„Chyba”, „być może”, „ale”, „możliwe”, „ jeśli”, „a gdyby…”

Żadnego zdania twierdzącego.

A powinnam wiedzieć co dalej.

Powinnam?

A jeśli…?

(Wystrój pomieszczeń i większość szczegółów została pominięta. Z wiadomych względów. Przynajmniej dla mnie. A ona? Ona nadal siedzi na łóżku, a właściwie leży i próbuje zasnąć. Wierzy, że jutro będzie inny dzień i wszystko się ułoży… Ona – naiwna.)

Tak naprawdę nie chciałam tego wiedzieć. Nie chciałam, żeby tak było. I jak dziwnie się poczułam i nadal czuję. Skalkulowałam sobie wszystko i poczułam się gorzej. I nie spodziewałam się tego. Tego wszystkiego, bo uwierzyłam, bo tak bardzo chciałam wierzyć, że jest inaczej, że mogłabym…

A może to po prostu ja jestem inna. Może tak naprawdę, to ze mną jest coś nie tak, a nie z innymi. Może to właśnie chodzi o mnie. Może to tylko ja nie pasuję do tego wszystkiego, do tej całej układanki? Tylko, że poczucie tego, tak cholernie boli.

Mały Książę miał rację. We wszystkim. Szczególnie, kiedy mówił o samotności.

„Na pustyni jest się trochę samotnym.
- Równie samotnym jest się wśród ludzi.”

Leżałam tak sama i cała się trzęsłam.  Tak bardzo nie chciałam być sama. Słyszałam swój oddech i serce, czułam wszystko, a raczej przestawałam czuć. I to całkiem zabawne, bo mówiłam „pomocy”, tylko do nikogo. Tak bardzo się bałam. A nikogo nie było. A nawet prosiłam…

A wystarczyłoby, żeby ktoś zaczął do mnie mówić.

***

„Wiesz… gdy się jest bardzo smutnym, lubi się zachody słońca.”

Chyba je polubię. Zacznę od dzisiaj.

***

I can’t help myself.

Just don’t know what to do.

But I can’t help myself.

I just can’t help myself.

I can’t help myself still believing.

W zasadzie, dla kogoś, kto mnie zna, wyjaśnienie nie jest potrzebne. Ale jeśli ktoś to czyta, a nie ma o mnie pojęcia, to w skrócie mogę wyjaśnić, że jest źle.

Jestem naprawdę przerażona i nie wiem, co robić…

Jestem w kropce.

Znów sobie.

Od 3 dni.

Nie będę krzyczała, bo Tobie powinien wystarczyć mój szept. Nawet taki prawie niesłyszalny. Przede wszystkim taki.

Nie będę krzyczała, bo i tak nie mam na to siły.

Dzisiaj już boli.

I tak tworzę swoją fikcję, tłumacząc sobie rzeczywistość na wszelkie możliwe sposoby, wymyślając i domyślając dodatkowe aspekty i scenariusze… Nigdy nie zdarza mi się jej przyjmować takiej, jaka ona jest. Nie przyjmuję faktów. Nawet te bezsprzeczne obudowuję w niezliczoną ilość „gdyby”, „może”, na pewno nie…” itd.

I tak tworzę sobie cały czas taki swój świat w świecie. Swoją rzeczywistość w prawdziwej rzeczywistości, która tylko ją naśladuje.

Mimesis.

I w tym swoim mimesis się gubię. Nawet w tym świecie, który sama tworzę. A może właśnie dlatego się w nim gubię? Może gdybym zaczęła żyć w prawdziwej rzeczywistości byłoby mi łatwiej. Może gdybym zaczęła decydować naprawdę. Gdybym zamiast domysłów i wymysłów po prostu przyjmowała fakt, takim jakim jest – faktem. Gdybym przestała otaczać go tymi wszystkimi „ale”…

A może po prostu wystarczyłoby, żebym została nawet w tym swoim mimesis, ale zaczęła myśleć o sobie. O tym, czego chcę, czego pragnę, czego na pewno nie chcę i likwidowała to, odrzucała…

I tak jestem zawieszona między dwoma światami i próbuję nie spaść. Codziennie to robię. Próbuję. Nie robię, ale próbuję. Tylko próbuję. Nie mam tyle odwagi, żeby przestać próbować i po prostu to zrobić. Zdecydować.

Coś się zmieniło. Coś we mnie się zmieniło.

I chciałabym być tylko szczęśliwa. A teraz… ja nawet przestałam marzyć. Tak po prostu nie marzę o niczym, tak, jakby nie było nic, czego pragnę, bo tak bardzo zwątpiłam, że mogłabym to mieć…

Pustka. Gdzieś we mnie coś zniknęło i teraz boli.

Chciałam tylko być szczęśliwa… Chcę tylko być szczęśliwa…

A tymczasem uciekam i nikt za mną nie biegnie. Nikt mnie nie woła.

Nikt.

A ja w głębi duszy chciałabym, żeby było inaczej. Chciałabym, żeby ktoś za mną pobiegł, dogonił mnie i zatrzymał. Żeby tak po prostu zadecydował za mnie. Zatrzymał mnie…

A wtedy te krzyki są przeraźliwe. Nie mają w sobie nic z dobra, nawet nie brzmią jak krzyk człowieka.

Ale na jedną sekundę dają ulgę. Ten jeden dźwięk, przeraźliwy dźwięk określa wszystkie uczucia…

Krzyknęłam. A właściwie wydałam z siebie jakiś zbolały dźwięk, bo nie rozpoznałam w nim siebie.