Złapać motyla.

Niedziela minęła mi na myśleniu… O sobie, o tym co było i co, czysto teoretycznie może być. Właściwie nie doszłam, jak zwykle, do żadnych konstruktywnych wniosków. A może i coś niecoś wymyśliłam, ale nie mam ochoty sobie tego do końca uświadamiać (jak zwykle)… Tak na wszelki wypadek. To coś w stylu metody unikania. Nie, to jest metoda unikania!

Najchętniej użyłabym ją do wszystkiego, ale jakimś dziwnym trafem niektóre sytuacje wcale nie chcą ze mną współpracować w tej metodzie i nie da się ich uniknąć. To dokładnie jak w moich snach… Śni mi się, że ktoś mnie goni, uciekam, zaczynam biec, ale im szybciej chcę biec  tym wolniej się poruszam, prawie stoję w miejscu. Nigdy nie udało mi się uciec. Ani we śnie ani na jawie.

To zastanawiające jak z dnia na dzień może być coraz gorzej. Jak każde 24 godziny zmieniają moje życie, mój dom. Mam dosyć brudnych naczyń, jedzenia w szafkach zamiast w lodówce, krzyków w nocy, wołania i tych pieprzonych halucynacji, czy jak to nazwać… Czasem się jej boję. Chyba jestem zawieszona między powinnością szacunku, a nienawiścią. Nikomu tego nie życzę. I sama nie wiem przez to wszystko, czy ja jestem zła? Czy jestem złym człowiekiem?

Tak często zamykam oczy, żeby nie widzieć. Tylko dlaczego to nie działa? Może można gdzieś znaleźć troszkę, choć odrobinkę spokoju, normalności…?

Naiwne pytania.

W odpowiedzi mogę schować się pod kołdrę, popłakać i wyobrażać sobie, że kiedyś ktoś mnie zabierze na koniec świata i tam zamieszkamy i będę szczęśliwa… w drewnianym domku z zielonymi okiennicami, kominkiem, fotelem bujanym i słonecznikami przy płocie…

A teraz? Chciałabym być chociaż troszkę traktowana poważnie. Bo chwilowo nie wiem kim właściwie jestem. Bliższą kumpelą? Taką równiachą, z którą można iść na mecz i się napić, powiedzieć o swoich problemach i liczyć na jej pomoc… Bez brania mnie na poważnie i traktowania mnie jak przystało na gentelmena…

Tak bardzo się pogubiłam! Tak bardzo… Nie wiem nawet, czy to ja tak szybko się kręcę wokół własnej osi, czy stoję w miejscu, a wszystko dookoła mnie tak pędzi?

Mam w sobie taki bałagan, że znowu piszę wiersze… Jak mam do cholery uporać się z tym całym bałaganem?!

.

Jestem naiwna. Cholernie naiwna! Cały czas wierzę, że coś się zmieni, a nie zmienia i nie zmieniło się NIC.

Jestem naiwna, że jeszcze wierzę. Dziś chociażby się w tym utwierdziłam. Było miło przez chwilę, ale jeszcze szybciej się skończyło.

Oglądam wniosek na “most”… Drukować i wypełnić, czy nie? Jeśli to zrobię, zmienię całe swoje życie, jeśli nie, nadal będzie tak, jak jest.

Nie ma to jak wracać do domu w deszczu i płakać… Najlepiej jeszcze, jak się wcześniej pomalowało tuszem rzęsy, a i tak nikt nie zwrócił na to uwagi. Nie tylko na to zresztą.

Czuję się jak idiotka. Naiwna idiotka.

Wszystkie pytania, które zadałam ostatnio i założyłam, że są retoryczne przestały nimi być, bo otrzymałam na nie odpowiedź… Taką jak zwykle, “przepraszam”. Tylko, że to nie pomogło i nie wiem, czy nie wolałabym zostać przy retoryce, a przynajmniej retoryczności tak w ogóle. Najchętniej nie otrzymywałabym żadnej odpowiedzi na to, o co pytam, co robię, czego nie robię i jak się czuję. I to ostatnie rzeczywiście jest pytaniem retorycznym, chociaż… właściwie nie, źle. Jest pytaniem niewypowiadanym, bo ja muszę sama o tym powiedzieć i to dosadnie, najlepiej płacząc, bo inaczej niestety, ale chyba nie da się zobaczyć, że jest mi źle, przykro itp.

Kilka dni temu podjęłam pewna decyzję i, o dziwo, nie czułam zdenerwowania ani motylków, tylko ulgę i spokój. W końcu, jak to zwykle ze mną bywa, zmieniłam decyzję. Mój problem polega na tym, że ciągle próbuję wierzyć w te same powtarzane mi słowa, chociaż czas pokazuje, że one są, były nic nie warte. Ciągle buduje zamki z piaski, a jak zmywa je woda, albo rozsypuje je wiatr to nie próbuję zbudować ich od nowa, tylko naprawiam. Zalepiam dziury i udaję, że ich nie było, że wcale ich nie ma. Nigdy się nie nauczę, że… No właśnie… że co?

Może lepiej to pytanie zostawię nie tylko jako retoryczne, ale w ogóle niedokończone. Na wszelki wypadek. Żeby przypadkiem odpowiedź nie bolała za mocno.

Jest takie powiedzenie, że nawet cień przyjaciela potrafi uczynić człowieka szczęśliwym. Myślałam, że nawet za najmniejszym cieniem muszę gonić, ale ktoś uświadomił mi, że wcale tak nie jest, że ja też mogę być cieniem dla kogoś, bo temu komuś brakowało rozmów ze mną. I chociaż, jak zwykle było o wszystkim i o niczym to zapytał też o to, o czym tak bardzo chciałam komuś powiedzieć i słuchał mnie. Jak zwykle nie usłyszałam wspaniałych rad ani użalania się nade mną, ale zabawny komentarz i zapomniałam na chwilę o na wpół zburzonych piaskowych zamkach…

Postanowiłam, że dla podtrzymania  tej chwili mojego w miarę dobrego nastroju obejrzę przeraźliwie przesłodzony, różowy, lukrowany film o potwornie romantycznej miłości, żeby pozostać w błogiej, udawanej świadomości, że istnieje wspaniała i szczęśliwa miłość, w której są kompromisy, liczą się obie strony, jedna czasem nawet bardziej i że jest w niej tyle bezpieczeństwa, spokoju i pewności, że…

że nic.

Jest ze mną dokładnie tak:

“Wciąż dmucham bańki mydlane
Piękne bańki w powietrze
Lecą tak wysoko Prawie pod niebo
I jak moje sny zanikają
Fortuna się ukrywa
Szukałem już wszędzie
Wciąż dmucham bańki mydlane
Piękne bańki w powietrze”

Wszystko wokół i we mnie pęka jak bańki, piękne bańki mydlane…

Jakie to zabawne. Chociaż może “zabawne” to złe słowo. Właściwie nie wiem, jak powinnam to nazwać… Tyle razy słyszałam jaka to ja jestem fajna i ilu facetów chciałoby mieć taka dziewczynę. Nawet u mnie w rodzinie śmieją się, że jestem wymarzoną kandydatką na żonę, bo i gotować umiem, piec, rozmawiam na każdy temat, obejrzę i pójdę na mecz, pisze wiersze… Tylko, że jakoś ja nie czuję się taka wspaniała jaka podobno jestem.

Bo nikt nie chce mnie takiej, jaka jestem naprawdę. Takiej, jak wyglądam, jaki mam sposób bycia i charakter. Chodzi tylko o pewne wyobrażenie mnie. Faceci nie chcieliby mnie, nie chcieliby Gosi, tylko jakąś swoją Kasię, Asię, Basię, czy jak tam jeszcze mogą mieć na imię, tylko, żeby one, jak ja poszły na mecz, napisały sms-a z wynikiem meczu albo upiekły ciasto. Nie ma w tym żadnej mojej wyjątkowości, ani w ogóle mnie!

Coraz częściej mam wrażenie, że to wszystko co się dzieje, a raczej to, co się nie dzieje, a powinno, to z mojej winy… Ze mną jest chyba coś nie tak. Tylko do cholery co?

Dlaczego nie umiesz ze mną porozmawiać? Powiedzieć mi jak jest? nie umiesz mnie przeprosić? dlaczego zawsze stawiasz mnie przed faktem dokonanym? Dlaczego mnie o niczym nie uprzedzasz? Wszystko się dzieje w ostatniej chwili, a i tak  zawsze wychodzi na to, że ja jestem winna, że to moja wina.

nie wiem, czy rzeczywiście jestem taka beznadziejna, że jest właśnie tak? Czepiam się? Czy to są takie duże wymagania z mojej strony, czy może to jednak nie moja wina?

Ciebie bawi hazard, mnie nie. Nie chcę stawiać wszystkiego na jedno rozdanie, wiedząc, że mogę wszystko stracić. Wolę powiedzieć pass i mieć to, co mam. Zostać, przy tym, co jest dla mnie rzeczywiście cenne… I hazard nie ma nic wspólnego z racjonalizmem i pewnością. a ja potrzebuję najbardziej na świecie pewności.

Bo miłość to przecież coś takiego, że nawet jak ma się zamknięte oczy i wszędzie jest ciemno, to nie boi się zrobić kroku, iść na przód. Miłość, to przecież pewność, że ta druga osoba zawsze mnie znajdzie, nawet w ciemności i chwyci mnie mocno za rękę i poprowadzi, zabierze. Prawda? Czym do cholery jest miłość?!

***

Zabrałam maluchy do weterynarza. Wzięłam Psotkę na ręce… Była taka przerażona, tak bardzo się bała… I chociaż zwykle ufa tylko mi i wchodzi tylko na moje ręce była na nich taka wystraszona, tak mocno biło jej serduszko i nagle skuliła się i leżała bez ruchu…

Zrozumiałam, że czuję się dokładnie tak, jak ona…

Chyba już skończę pisanie, to przecież bez sensu. I niczego nie zmieni. Nikt nie zacznie traktować mnie inaczej, ani nie zobaczy pomiędzy wyobrażeniem mojej “fajności” mnie… Po prostu mnie…

Muszę posmarować oczko Psotki maścią… To będzie 5 długich dni.